'Özdemir Asaf'ın şairdeki 'ikinci kişi' problemini, ikinci kişi ile kendi arasındaki bağıntıları çeşitli yönlerden derinleştirdiği, yaşayışını dolduran davranışları soyutlaştırarak bir düşünce planına yükselttiği, bunu yaparken de, 1950 şiirinin ortak biçim anlayışından ayrı, özel bir dil kullandığı görülür; çelişmeli, oyunlu bir mantık düzeninde mısra sayısını çok kere en aza indirdiği de olur.' (1960)

Behçet Necatigil


'Ne zaman Özdemir Asaf'ı düşünsem, bir çift bıyık düşer aklıma. Uzun bir yüzde, sanki düşüncenin ağırlığıyla sarkmış bir çift bıyık. Sonra şiirlerini okuyuşu... sözcükleri mikrofona üflerken jestlerle besleyişi, bitince dinleyenlere kısa bir bakışı. O an Özdemir Asaf'ın kendisi şiirleriyle dışındakiler arasında bir köprüdür. Çünkü bir jest adamıdır Özdemir Asaf, şiiri de jestlerinin açıklaması.' (1969)

Atillâ Özkırımlı