Yavuz Çetin

hayatına belki de yalnızlığı için son verdi... kimse bilemez nedenini... ama onu hissetmek mümkün!!! duygularıyla, şarkılarıyla, ruhuyla tanışalı çok olmadı ama ciddi anlamda hissetmeye ve çok şeyi görmeye yetti...(hayata bakışı...) gördüklerini "işe yaramaz bir çöplük" olarak nitelendirdi ve "yaşamak istemedi artık ar...amızda"...gerçekleri görüyordu... en önemlisi de buydu zaten... "sürüngenlere ait" bu şehirde "kaçacak delik" aramaktansa başka yerlere gitmek en doğru karardı onun için... artık aramızda değil... gerçeklerdi onu "ruhsuz", "hissiz", "uyumsuz" ve "bizden biri" haline getiren... bütün bu özellikleri taşımayı kendi istememişti aslında... biz (insanlar) yaratmıştık onu bu şekilde ...Devamı

hissediyorum... az çok onu yaşamak mümkün şarkılarında... neler hissettiğini duyabilmek içinde... duygularının yoğunluğunu yaşamak iliklerine kadar... "müzisyeni oynayan" bir insanı çözebilmek gitarının etkileyici, mükemmel sesinde... bazen "cihangir sokakları"nda dolaşmak onun ruhuyla, daha sonra "istanbul'a ait olmak..."... yaklaşırken "ay başı günleri" duymak onun sesini... "ay sonu"na kadar dinlemek daha sonra... "huzursuz insanlar"ı gördüğü halde kendi huzursuzluğunu sezdirmeyen (neticede) insan... biten aşkıyla ağlamak onun duygularını hissederken... herkesin kendi yoluna gideceğini bildiği halde kendi yolunu kendisi seçmesi ve sonuna da aynı şekilde karar vermesi... belki onun için çok güzel bir gündü ve o bugünü gördüğü için "son"u seçti...Devamı